ΣΚΗΝΗ 1

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Σκοτάδι. Ακούγεται μια συνομιλία μεταξύ του «Devil» και των τριών γυναικών, συγκεκριμένα των τριών αμαρτημάτων: της Αλαζονείας, της Λαγνείας και της Απληστίας. Με χιουμοριστικό τρόπο γίνεται κατανοητό στο κοινό, ότι βρίσκονται στην κόλαση και είναι ο διάβολος και τα τρία αμαρτήματα. Στη συνέχεια τις ενημερώνει για την καινούργια αποστολή τους. Εκείνες ντυμένες με μαύρες καμπαρτίνες, (Matrix) εισέρχονται στη σκηνή.

Η Λαγνεία φορά ένα κόκκινο πούπουλο γύρω από τον λαιμό της. Η Απληστία φορά μαύρα γάντια και ψεύτικα χρυσαφικά. Η Αλαζονεία φορά ένα αριστοκρατικό καπέλο. Ο φωτισμός ανάβει. Οι τρεις γυναίκες στέκονται μπροστά από ένα παιδικό κρεβάτι, στο οποίο κοιμάται ένας άντρας που υποδύεται το μωρό, είναι ντυμένος με παιδικά πιτζαμάκια, σκούφο και πιπίλα στο χέρι του.

DEVIL
Κόλαση έχει γίνει η ζωή μου
Κόλαση και φωτιά μες στην ψυχή μου
Κόλαση όλα μοιάζουν μακριά σου
Κράτησες τον παράδεισο κοντά σου (τραγουδάει)

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Μπορεί κάποιος να σταματήσει αυτή την ηχητική παράκρουση; Τις φλέβες μας θα κόψουμε με τόσο σκυλάδικο!

ΛΑΓΝΕΙΑ
Έχει ντέρτια το αγόρι, δεν είναι σαν και εσένα, σκέτη απάθεια.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Jesus! Eγω γλυκιά μου δεν παρασύρομαι σαν και εσάς, γιατί είμαι αγέρωχη και κυρίαρχη των παθών μου.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Συγγνώμη (ειρωνικά), Μήπως είναι εύκολο να ανάψουμε κανένα air condition; Τι διάολο, με τόση ζέστη θα βγάλουμε το πετσί μας εδώ κάτω.

DEVIL
Σ’ αγαπώ σαν αμαρτία,
Σε μισώ σαν φυλακή….. (τραγουδάει)

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ, ΛΑΓΝΕΙΑ, ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Φτάνειιιιιιιι.

DEVIL
Σας παρακαλώ πολύ, κυρίες μου, που θα μου κάνετε και «σσσς». Αν θέλετε να ξέρετε, εμένα στην πιάτσα «με λένε Devil, το μαύρο σκυλί». Τέλος πάντων, έχω να σας αναθέσω καινούργια αποστολή. Θα πάτε να μυήσετε στις αρχές των αμαρτιών τον Αντώνη Παύλου.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Ποιος είναι αυτός καλέ;

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Είναι απαραίτητο να κατεβούμε τώρα, μόλις έβαψα τα νύχια μου.

DEVIL
Είπααααα (φωνάζει)

ΛΑΓΝΕΙΑ
Καλά, βρε αγορίνα μου, μην εξάπτεσαι.

(Ακούγεται μια αστραπή και οι τρεις γυναίκες εμφανίζονται στη σκηνή. Στέκονται μπροστά από την κούνια ενός μωρού.)

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Λοιπόν, κορίτσια, γρήγορα δεν έχουμε αρκετό χρόνο. Βγάλτε τα ραβδιά σας. Ξεκινάω πρώτη.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Και γιατί εσύ χρυσή μου δεν κατάλαβα;

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Ψυχραιμία! (παίρνει βαθιά ανάσα) Γιατί μπορώ!

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Σε παρακαλώ χρυσή μου. Εγώ θα είμαι πρώτη!

ΛΑΓΝΕΙΑ
Αααα! Δε θα μου σπάσατε τα νευρά. Λοιπόν, (ακουμπά με το ραβδί της το κεφάλι του) σου δίνω τη χάρη να είσαι αχόρταγος στο σεξ, «ταύρος» και να τρέχουν από πίσω σου όλες οι γυναίκες.

(Η Αλαζονεία σπρώχνει την Απληστία για να της πάρει τη σειρά)

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Εγώ, χρυσέ μου σου χαρίζω κύρος, δόξα και στάτους. (ακουμπά με το ραβδί της το κεφάλι του) Να μην έχεις ανάγκη κανέναν, παρά μόνο τον εαυτό σου.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Λοιπόν αγαπητέ μου Αντώνη εγώ σου προσφέρω χρήμα, κινητά και ακίνητα, καράβια, αεροπλάνα και υποβρύχια. Α, ξέχασα και τα ελικόπτερα καλέ! Γρήγορα δεν έχουμε χρόνο - ενώστε τα ραβδιά σας.

(Ακούγεται ο ήχος από την κλεψύδρα. Οι κυρίες ενώνουν τα ραβδιά τους. Τα φώτα κλείνουν.)

ΣΚΗΝΗ 2

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

(Στη σκηνή υπάρχει ένα γραφείο. Πάνω στο γραφείο υπάρχουν πολλά έγραφα και μια κορνίζα με μια γυναίκα. Ο Αντώνης είναι καθισμένος με πλάτη προς τους θεατές και μιλάει στο κινητό. Όταν ανοίγουν τα φώτα, γυρίζει προς το κοινό. Φοράει ένα ακριβό ρολόι και έχει στο στόμα του ένα πούρο. Κρυμμένες από πίσω του στέκονται οι τρεις Αμαρτίες, που τον παρακολουθούν.)

ΑΝΤΩΝΗΣ
Λοιπόν, Χριστόφορε, για να εξηγηθούμε: οι μίζες από το έργο στην Αμφιλοχία θα μοιραστούν 70-30 και δεν το διαπραγματεύομαι. Πες στους εργάτες, ότι θα πάρουν αυτά που δούλεψαν και μετά ξανά πες τους το. Ε ναι, και άμα δεν τους αρέσει, ξέρεις… Άκου εκεί σήκωσαν τα πόδια να χτυπήσουν το κεφάλι! Εμένα με λένε Αντώνη. Τα πάμε. (κλείνει το τηλέφωνο και παίρνει αγκαλιά την κορνίζα).
Αααχ Νάγια μου! Πού είσαι κοριτσάκι μου; (Δείχνει μελαγχολικός)

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Ποια είναι η Νάγια καλέ;

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Καμιά, από τις εταίρες του θα είναι.

ΛΑΓΝΕΙΑ
Αυτός είναι σαν τη Μεγάλη Παρασκευή, αποκλείεται να κάνει έτσι για μια από αυτές.

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Κοίτα πως κάνει, λες και του έχουν πέσει τα καράβια έξω. Που δόξα τον Devil να λέμε μια χαρά τα τρώει το παιδί μου!

(Η Λαγνεία και η Αλαζονεία την κοιτάνε με απορία)

ΛΑΓΝΕΙΑ
Τι θα γίνει, θα αφήσουμε την αγορίνα μας σε αυτό το χάλι; Κάτι πρέπει να κάνουμε τώρααα! (φωνάζει)

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Καλά ντε, μην μας δείρεις!

ΛΑΓΝΕΙΑ
Μόνο στο sex επιτρέπω τη βία.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Ξεφύγαμε!

(Οι τρεις Αμαρτίες ξαφνιάζουν τον Αντώνη, ο οποίος είναι μελαγχολικός)

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Ντροπή!

ΛΑΓΝΕΙΑ
Αίσχος!

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Jesus! Τι χάλια είναι αυτά, χρυσέ μου;

ΑΝΤΩΝΗΣ
Γυναικάρες μου ήρθατε;

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Όχι, τώρα περνάμε τη γέφυρα Ρίου-Αντιρρίου!

ΑΝΤΩΝΗΣ
(Γελάει και τις αγκαλιάζει) Μου λείψατε, αλλά δεν είμαι καλά. Να.. η Νάγια είναι η γυναίκα της ζωής μου. Είναι αυτή με την οποία μου αρέσει να είμαι μαζί και εκείνη δεν με θέλει. Με έδιωξε, δε με θέλει πια. Το καταλαβαίνετε; (κλαίει)

ΛΑΓΝΕΙΑ
Μη σκας αγορίνα μου! Εσύ ένα τσακ να κάνεις, θα μαζευτούν τόσες! Θα αφήσεις τώρα ένα γυναικάκι να σε κάνει ότι θέλει; αφού είσαι sex machine.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Βρε, χρυσέ μου, εσύ έχεις κύρος, δόξα, στάτους- περπατάς και βροντά ο τόπος! Τι τη θες τη βαριόμοιρη μου λες;

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Καλά σου λένε οι κυράτσες, όλα τα έχεις: το ρόλοι σου το χρυσό, το αυτοκίνητο με την τουρμπίνα, το εξοχικό στη Μύκονο, τη βίλα στην Πάτμο όταν θες να απομονωθείς. Τι άλλο θες παιδί μου;

ΑΝΤΩΝΗΣ
Την αγαπώ!

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Jesus!

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Τι είπε αυτό;

ΛΑΓΝΕΙΑ
Συγγνώμη άκουσα καλά μωρό μου; είπες ότι την αγαπάς; Τι λες βρε ανεπρόκοπε τέτοιες άξιες σου έδωσα εγώ; Αχ δεν αισθάνομαι καλά!

ΑΝΤΩΝΗΣ
Ρε κορίτσια, δεν με καταλαβαίνετε. Η Νάγια είναι τα πάντα για μένα. Άσε που δεν σας έχω πει και το κυριότερο (παύση). Περιμένει μωρό. Και εγώ δεν ξέρω αν θέλω να το κρατήσουμε.

ΛΑΓΝΕΙΑ, ΑΠΛΗΣΤΙΑ, ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Μωρό;

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Δεν είσαι σίγουρος; Αγόρι μου είσαι με τα καλά σου; Πού είναι να μας ακούσει ο Devil; Εσύ που τα έχεις όλα, θα τρέχεις πέντε η ώρα το πρωί για να της φέρνεις γαρδουμπάκι; Πού θα βρεις στην Πολιτεία, πέντε η ώρα το πρωί γαρδουμπάκι, Αντωνάκη;

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Και να ΄ταν μόνο αυτό. Όταν θα πρέπει να το ταΐζεις, να το ποτίζεις, να το αλλάζεις, να το ξεσκατίζεις, τι θα κάνεις τότε χρυσέ μου, Μου λες;

ΑΝΤΩΝΗΣ
Εεεε...

ΛΑΓΝΕΙΑ
Έξι και έξι δώδεκα. Αντωνάκη είναι απλό. Αν κρατήσετε το μωρό, τότε λυπάμαι πολύ, αλλά η Νάγια θα είναι όλη την ώρα με το μωρό και εσύ θα περιμένεις να δεις ανάσταση, και ανάσταση δε θα βλέπεις.

ΑΝΤΩΝΗΣ
Δηλαδή όχι;

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Ώρες-ώρες αναρωτιέμαι αν εδώ κάτω σας ψεκάζουν κάτι, γιατί δεν μπορεί να είστε όλοι οι πολιτικοί, τόσο gaga!

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Λοιπόν, χρυσέ μου, εγώ θα στο θέσω διαφορετικά, θα ήθελες να δεις τον εαυτό σου να πλένει πιάτα, να κάνει φασίνα και να νταντεύει ένα μυξιάρικο; Ή και λέγω ή θα ήθελες να μείνεις όπως είσαι; Με τη δόξα σου, το κύρος σου, το στάτους σου.

ΑΝΤΩΝΗΣ
Το δεύτερο θέλω!

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Είπες και κάτι σωστό, να σου πω τώρα και κάτι άλλο. Θα αντάλλαζες τη Mercedes σου την κάμπριο, με την τουρμπίνα, για να πάρεις ένα απλό οικογενειακό αυτοκινητάκι, ή θα αποχωριζόσουν τη χιλιάρα σου;

ΑΝΤΩΝΗΣ
Αγχώθηκα και μόνο που το άκουσα. Αποκλείεται!

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Τέλεια! Άρα το λήξαμε.

ΑΝΤΩΝΗΣ
Ουφ σας ευχαριστώ ρε κορίτσια που ήρθατε. Ήδη αισθάνομαι καλύτερα. Όσο για το μωρό, θα πάρω τη Νάγια και θα της πω «όχι».

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Έτσι μπράβο. Λοιπόν, ώρα να φεύγουμε, σε λίγο θα χτυπήσει το ματζαφλάρι. Χαιρετηθείτε.

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ
Αντίο χρυσέ μου και όπως είπαμε: εσύ είσαι γεννημένος για άλλα πράγματα, όχι για ένα μούλικο. Φιλάκια γλυκέ μου.

ΛΑΓΝΕΙΑ
Γεια σου μωρό μου και άμα χρειαστείς κάτι να μας σφυρίξεις. Και να προσέχεις άλλη φορά, την υπογραφή μας και το…. ξέρουμε που τα βάζουμε!

(Ο Αντώνης γελάει)

ΑΠΛΗΣΤΙΑ
Άντε αγόρι μου. Έκανες τη σωστή επιλογή. Το χρήμα δε συγκρίνεται με γάμους και μωρά. Θα τα πούμε σύντομα. Φιλιά.

(Ο Αντώνης αγκαλιάζει τις Αμαρτίες και ακούγεται ο ήχος από την κλεψύδρα. Οι Αμαρτίες φεύγουν. Ο Αντώνης τις χαιρετά.)

ΑΝΤΩΝΗΣ
Καλό ταξίδι Αμαρτίες μου, Σας αγαπώ!

ΑΠΛΗΣΤΙΑ, ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ, ΛΑΓΝΕΙΑ
Και εμείς!

Οι Αμαρτίες φεύγουν, ο Αντώνης μένει μόνος του.

ΑΝΤΩΝΗΣ
Τελικά, ακόμα και τα πιο θανάσιμα αμαρτήματα δεν είναι ανίκητα. Γιατί στο τέλος… η αγάπη είναι το μόνο που δε διαπραγματεύεται.
(σηκώνει το τηλέφωνο)

— Έλα, Νάγια μου! Σε μία ώρα να είσαι έτοιμη. Πάμε για κούνια! Ναι, ναι, θα το κρατήσουμε το μωρό! Θα κρατήσουμε τη ζωή μας. Πήρα και έγκριση από τις μαμάδες μου… Είμαι επίσημα πλέον περικυκλωμένος!
Ποιες μαμάδες μου; Αυτό είναι μια μεγάλη ιστορία θα τις δεις από κοντά, ανυπομονούν να σε γνωρίσουν ! Εκείνες με έπεισαν για το μωρό μας!

(παύση, χαμογελά στο κοινό)

ΤΕΛΟΣ